Пасля сямі дзён дарогі, малітвы і духоўных адкрыццяў вярнулася з паломніцкага падарожжа «Паўлінскім шляхам» група вернікаў з Пінскай дыяцэзіі. У пілігрымцы, якая праходзіла з 20 па 26 красавіка, удзельнічалі 53 чалавекі разам з арганізатарамі – айцом Ануфрыем і Таццянай.
Маршрут пралягаў праз 5 краін Еўропы (Польшчу, Чэхію, Венгрыю, Аўстрыю, Славакію) і аб’яднаў 10 гарадоў, дзе гісторыя хрысціянства цесна пераплецена са спадчынай ордэна паўлінаў. Галоўнай мэтай пілігрымкі было не проста знаёмства са славутасцямі, а жывое суперажыванне духоўнай традыцыі законнікаў, якія «мянялі сэрца Еўропы».
[Тут будзе фота групы]Кожны дзень паломнікаў пачынаўся святой Імшой, а кожны горад адкрываў перад імі свае святыні – старажытныя кляштары, базілікі і месцы асаблівай Божай ласкі.
Першы крок пілігрымкі адгукнуўся ў сэрцы на Яснай Гары. Тут паломнікі начавалі ў Доме Пілігрыма, пакланіліся цудадзейнай іконе Маці Божай Чэнстахоўскай, прайшлі з экскурсіяй па кляштары паўлінаў і разам маліліся на вячэрнім Апелі Яснагорскім. Святая Імша раніцай у капліцы Маці Божай стала духоўным стартам на ўвесь шлях.
[Фота Яснай Гары]Пераехаўшы праз тэрыторыю Славакіі, група спынілася ў старажытным Эстэргоме – калысцы венгерскага хрысціянства. Тут паломнікі наведалі велічную Базіліку Святога Адальберта, дзе захоўваецца каралеўская карона і адбываецца галоўная Імша краіны.
У Будапешце пілігрымаў чакала сапраўдная духоўная нечаканасць: падчас святой Імшы ў касцёле на гары Святога Гелерта разам з групай маліўся прадстаўнік Міністэрства замежных спраў Венгрыі. Ягоная прысутнасць стала сведчаннем таго, што паўлінская спадчына аб’ядноўвае не толькі вернікаў, але і людзей, адказных за мір і дыялог у Еўропе.
Асаблівым падарункам стала вячэрняя прагулка па Дунаі. Круіз на карабліку пад жывую музыку адкрыў перад паломнікамі зусім іншы Будапешт – зіхотлівы, рамантычны і велічны. Агні мостаў, падсветка парламента і каралеўскага палаца, ціхае адлюстраванне зорак у цёмнай вадзе – гэтыя начныя віды назаўсёды застануцца ў памяці як момант ціхай радасці пасля малітоўнага дня.
Акрамя таго, паломнікі наведалі руіны першага кляштара паўлінаў у Klastrompuszta і былы паўлінскі кляштар Святога Лаўрэнція ў Budaszentlőrinc, а таксама пабачылі кафедру Святога Стэфана і былы паўлінскі касцёл ва ўніверсітэцкім цэнтры.
Светач духоўнасці – бенедыктынскі кляштар на гары Паннанхальма, помнік Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА, не пакінуў абыякавым нікога. Паломнікі мелі начлег у Доме Святога Якуба, маліліся ў старажытнай базіліцы і дакрануліся да традыцыі, якая налічвае больш за тысячу гадоў.
Аўстрыйская сталіца сустрэла групу Імшой у палацы Хетцэндорф (Schloss Hetzendorf), а затым – веліччу кафедры Святога Стэфана (Stefansdom) і сціпласцю імператарскага склепу капуцынаў, дзе спачываюць Габсбургі. Аглядная экскурсія з гідам дапамагла ўбачыць сувязь паміж зямной уладай і вечным пакліканнем.
На шляху да Кракава група спынілася ў славацкім санктуарыі Шашцін – месцы асаблівага шанавання Маці Божай. Тут адбылася святая Імша, якая стала мастом паміж венгерскай і польскай часткамі паломніцтва.
Фінішны акорд пілігрымкі прагучаў на Скалцы – у касцёле айцоў паўлінаў, дзе спачывае святы Станіслаў, заступнік Польшчы. Імша на гэтым святым месцы стала знакам вернасці традыцыі. Затым паломнікі наведалі Санктуарый Божай Міласэрнасці ў Лагевніках – месца, якое нагадвае, што міласэрнасць не мае межаў. Агляд Кракава з гідам падарыў разуменне таго, як вера фармавала аблічча цэлага горада.
Нават праязджаючы праз Чэхію, паломнікі не пераставалі маліцца – гэтая краіна стала пятай на іхнім шляху, яшчэ адным красамоўным сведчаннем еднасці каталіцкай Еўропы.
Апошні пераезд з Кракава на радзіму – амаль 500 кіламетраў – быў прайдзены ў дзякавальнай цішыні. Увечары 26 красавіка аўтобус з пілігрымамі перасёк мяжу і накіраваўся да Пінска.
Пінская дыяцэзія спадзяецца, што «Паўлінскі шлях» стане новай традыцыяй – жывым паломніцтвам, якое злучае мінулае і сучаснасць у адным малітоўным кроку.
Пінская дыяцэзія, 2026
Пасля сямі дзён дарогі, малітвы і духоўных адкрыццяў вярнулася з паломніцкага падарожжа «Паўлінскім шляхам» група вернікаў з Пінскай дыяцэзіі. У пілігрымцы, якая праходзіла з 20 па 26 красавіка, удзельнічалі 53 чалавекі разам з арганізатарамі – айцом Ануфрыем і Таццянай.
Маршрут пралягаў праз 5 краін Еўропы (Польшчу, Чэхію, Венгрыю, Аўстрыю, Славакію) і аб’яднаў 10 гарадоў, дзе гісторыя хрысціянства цесна пераплецена са спадчынай ордэна паўлінаў. Галоўнай мэтай пілігрымкі было не проста знаёмства са славутасцямі, а жывое суперажыванне духоўнай традыцыі законнікаў, якія «мянялі сэрца Еўропы».
Кожны дзень паломнікаў пачынаўся святой Імшой, а кожны горад адкрываў перад імі свае святыні – старажытныя кляштары, базілікі і месцы асаблівай Божай ласкі.
Першы крок пілігрымкі адгукнуўся ў сэрцы на Яснай Гары. Тут паломнікі начавалі ў Доме Пілігрыма, пакланіліся цудадзейнай іконе Маці Божай Чэнстахоўскай, прайшлі з экскурсіяй па кляштары паўлінаў і разам маліліся на вячэрнім Апелі Яснагорскім. Святая Імша раніцай у капліцы Маці Божай стала духоўным стартам на ўвесь шлях.
Пераехаўшы праз тэрыторыю Славакіі, група спынілася ў старажытным Эстэргоме – калысцы венгерскага хрысціянства. Тут паломнікі наведалі велічную Базіліку Святога Адальберта, дзе захоўваецца каралеўская карона і адбываецца галоўная Імша краіны.
У Будапешце пілігрымаў чакала сапраўдная духоўная нечаканасць: падчас святой Імшы ў касцёле на гары Святога Гелерта разам з групай маліўся прадстаўнік Міністэрства замежных спраў Венгрыі. Ягоная прысутнасць стала сведчаннем таго, што паўлінская спадчына аб’ядноўвае не толькі вернікаў, але і людзей, адказных за мір і дыялог у Еўропе.
Асаблівым падарункам стала вячэрняя прагулка па Дунаі. Круіз на карабліку пад жывую музыку адкрыў перад паломнікамі зусім іншы Будапешт – зіхотлівы, рамантычны і велічны. Агні мостаў, падсветка парламента і каралеўскага палаца, ціхае адлюстраванне зорак у цёмнай вадзе – гэтыя начныя віды назаўсёды застануцца ў памяці як момант ціхай радасці пасля малітоўнага дня.
Акрамя таго, паломнікі наведалі руіны першага кляштара паўлінаў у Klastrompuszta і былы паўлінскі кляштар Святога Лаўрэнція ў Budaszentlőrinc, а таксама пабачылі кафедру Святога Стэфана і былы паўлінскі касцёл ва ўніверсітэцкім цэнтры.
Светач духоўнасці – бенедыктынскі кляштар на гары Паннанхальма, помнік Сусветнай спадчыны ЮНЕСКА, не пакінуў абыякавым нікога. Паломнікі мелі начлег у Доме Святога Якуба, маліліся ў старажытнай базіліцы і дакрануліся да традыцыі, якая налічвае больш за тысячу гадоў.
Аўстрыйская сталіца сустрэла групу Імшой у палацы Хетцэндорф (Schloss Hetzendorf), а затым – веліччу кафедры Святога Стэфана (Stefansdom) і сціпласцю імператарскага склепу капуцынаў, дзе спачываюць Габсбургі. Аглядная экскурсія з гідам дапамагла ўбачыць сувязь паміж зямной уладай і вечным пакліканнем.
На шляху да Кракава група спынілася ў славацкім санктуарыі Шашцін – месцы асаблівага шанавання Маці Божай. Тут адбылася святая Імша, якая стала мастом паміж венгерскай і польскай часткамі паломніцтва.
Фінішны акорд пілігрымкі прагучаў на Скалцы – у касцёле айцоў паўлінаў, дзе спачывае святы Станіслаў, заступнік Польшчы. Імша на гэтым святым месцы стала знакам вернасці традыцыі. Затым паломнікі наведалі Санктуарый Божай Міласэрнасці ў Лагевніках – месца, якое нагадвае, што міласэрнасць не мае межаў. Агляд Кракава з гідам падарыў разуменне таго, як вера фармавала аблічча цэлага горада.
Нават праязджаючы праз Чэхію, паломнікі не пераставалі маліцца – гэтая краіна стала пятай на іхнім шляху, яшчэ адным красамоўным сведчаннем еднасці каталіцкай Еўропы.
Апошні пераезд з Кракава на радзіму – амаль 500 кіламетраў – быў прайдзены ў дзякавальнай цішыні. Увечары 26 красавіка аўтобус з пілігрымамі перасёк мяжу і накіраваўся да Пінска.
Пінская дыяцэзія спадзяецца, што «Паўлінскі шлях» стане новай традыцыяй – жывым паломніцтвам, якое злучае мінулае і сучаснасць у адным малітоўным кроку.
Пінская дыяцэзія, 2026